X
تبلیغات
رایتل

تاریخ ایران , ادبیات ، سیاست ، جامعه و فرهنگ

روزی که امیر کبیر گریه کرد...

 

ﺳﺎﻝ 1264 ﻗﻤﺮﻯ ، ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻯ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﮐﺴﻦ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻣﯿﺮﮐﺒﯿﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ، ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻧﻰ ﺍﯾﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺁﺑﻠﻪﮐﻮﺑﻰ ﻣﻰﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺍﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺁﺑﻠﻪﮐﻮﺑﻰ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺮ ﮐﺒﯿﺮ ﺧﺒﺮﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﺍﮐﺴﻦ ﺑﺰﻧﻨﺪ . ﺑﻪﻭﯾﮋﻩ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻓﺎﻟﮕﯿﺮﻫﺎ ﻭ ﺩﻋﺎﻧﻮﯾﺲﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﺎﯾﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﮐﺴﻦ ﺯﺩﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺭﺍﻩ ‌ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺟﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰﺷﻮﺩ .
 ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺍﻣﯿﺮﮐﺒﯿﺮ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﮔﺮﯾﺴﺖ

ﺳﺎﻝ 1264 ﻗﻤﺮﻯ ، ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻯ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﮐﺴﻦ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻣﯿﺮﮐﺒﯿﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ، ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻧﻰ ﺍﯾﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺁﺑﻠﻪﮐﻮﺑﻰ ﻣﻰﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺍﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺁﺑﻠﻪﮐﻮﺑﻰ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺮ ﮐﺒﯿﺮ ﺧﺒﺮﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﺍﮐﺴﻦ ﺑﺰﻧﻨﺪ . ﺑﻪﻭﯾﮋﻩ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻓﺎﻟﮕﯿﺮﻫﺎ ﻭ ﺩﻋﺎﻧﻮﯾﺲﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺷﺎﯾﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﮐﺴﻦ ﺯﺩﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﺭﺍﻩ ‌ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﺟﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰﺷﻮﺩ .

ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺭﺳﯿﺪ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺍﺑﺘﻼ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﻯ ﺁﺑﻠﻪ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ ، ﺍﻣﯿﺮ ﺑﻰﺩﺭﻧﮓ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﻮﺩ ﺁﺑﻠﻪ ﺑﮑﻮﺑﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﺩﻭﻟﺖ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ . ﺍﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﻰﮐﻮﺑﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﺳﺨﻦ ﺩﻋﺎﻧﻮﯾﺲﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻣﯿﺮ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﯾﺮﻧﺪ . ﺷﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﭘﻮﻝ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ، ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﺑﻠﻪﮐﻮﺑﻰ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺯﺩﻧﺪ . ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺩﯾﮕﺮ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﻰﺷﺪﻧﺪ ﯾﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﻰﺭﻓﺘﻨﺪ .

ﺭﻭﺯ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﻫﺸﺘﻢ ﻣﺎﻩ ﺭﺑﯿﻊ ﺍﻻﻭﻝ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺮ ﺍﻃﻼﻉ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪﻯ ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﻯ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺁﻥ ﻓﻘﻂ ﺳﻰﺻﺪ ﻭ ﺳﻰ ﻧﻔﺮ ﺁﺑﻠﻪ ﮐﻮﺑﯿﺪﻩﺍﻧﺪ . ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ، ﭘﺎﺭﻩ ﺩﻭﺯﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﻯ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ، ﺑﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ . ﺍﻣﯿﺮ ﺑﻪ ﺟﺴﺪ ﮐﻮﺩﮎ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻔﺖ : ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﭽﻪﻫﺎﯾﺘﺎﻥ ﺁﺑﻠﻪﮐﻮﺏ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﯾﻢ . ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮔﻔﺖ : ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﯿﺮ ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﭽﻪ ﺭﺍ ﺁﺑﻠﻪ ﺑﮑﻮﺑﯿﻢ ﺟﻦ ﺯﺩﻩ ﻣﻰﺷﻮﺩ . ﺍﻣﯿﺮ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﮐﺸﯿﺪ : ﻭﺍﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ، ﺣﺎﻝ ، ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺑﺪﻫﯽ . ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﮔﻔﺖ : ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﻧﺪﺍﺭﻡ . ﺍﻣﯿﺮﮐﺒﯿﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﺟﯿﺐ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﮔﻔﺖ : ﺣﮑﻢ ﺑﺮﻧﻤﻰﮔﺮﺩﺩ ، ﺍﯾﻦ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯ .

ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺩﯾﮕﺮ ، ﺑﻘﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻭ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﻣﯿﺮﮐﺒﯿﺮ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﺪ . ﺭﻭﻯ ﺻﻨﺪﻟﻰ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﻰ ﺯﺍﺭ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﯿﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺧﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ . ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺘﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻣﯿﺮﮐﺒﯿﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﻋﻠﺖ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﻭ ﻣﻼﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﯿﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ ﮐﻮﺩﮎ ﺷﯿﺮﺧﻮﺍﺭ ﭘﺎﺭﻩ ﺩﻭﺯ ﻭ ﺑﻘﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺑﯿﻤﺎﺭﻯ ﺁﺑﻠﻪ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ﻣﯿﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺧﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﮕﻔﺘﻰ ﮔﻔﺖ : ﻋﺠﺐ ، ﻣﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻰﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﺯﺍ ﺍﺣﻤﺪﺧﺎﻥ ، ﭘﺴﺮ ﺍﻣﯿﺮ ، ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﻫﺎﻯﻫﺎﻯ ﻣﻰﮔﺮﯾﺪ . ﺳﭙﺲ ، ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺮ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﮔﺮﯾﺴﺘﻦ ، ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ، ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭ ﺑﭽﻪﻯ ﺷﯿﺮﺧﻮﺍﺭ ﺑﻘﺎﻝ ﻭ ﭼﻘﺎﻝ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﻣﯿﺮ ﺳﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ ، ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯿﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺧﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻟﺮﺯﯾﺪ . ﺍﻣﯿﺮ ﺍﺷﮏﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﭘﺎﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺑﺎﺵ . ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﯾﻦ ﻣﻠﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﯾﻢ ، ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ . ﻣﯿﺮﺯﺍ ﺁﻗﺎﺧﺎﻥ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ : ﻭﻟﻰ ﺍﯾﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺟﻬﻞ ﺁﺑﻠﻪ ﻧﮑﻮﺑﯿﺪﻩﺍﻧﺪ .

ﺍﻣﯿﺮ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ ﺭﺳﺎ ﮔﻔﺖ : ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺟﻬﻠﺸﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ . ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻭ ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﻰ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﺴﺎﺯﯾﻢ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﻨﯿﻢ ، ﺩﻋﺎﻧﻮﯾﺲﻫﺎ ﺑﺴﺎﻃﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻣﻰﮐﻨﻨﺪ . ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﺮﺍﻧﻰﻫﺎ ﺍﻭﻻﺩ ﺣﻘﯿﻘﻰ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻰﮔﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻗﺪﺭ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﻧﮑﻮﺑﯿﺪﻥ ﺁﺑﻠﻪ 

نظرات (0)
نام :
ایمیل : [پنهان میماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)